دانلود کتاب Animal Farm
Share on facebook
Share on whatsapp
Share on telegram
Share on email

⇓ اگه با گوشی اندرویدی میخوای کتاب رو بخونی ⇓

برای خواندن کتاب از برنامه Moon Reader و دیکشنری Bluedict استفاده کن

Share on facebook
Share on whatsapp
Share on telegram
Share on email
  • Plot - Storyline
  • About the Movie

Manor Farm is run by Mr Jones, a cruel and drunken farmer. One day, the animals gather at a meeting to listen to Old Major, a wise old pig. Old Major makes a speech, calling for animals to rise up against their farmers. The animals are very keen about the idea. Old Major dies a few days later. The pigs, who are the most intelligent animals, begin planning a rebellion. They are led by Snowball and Napoleon.

About three months later, the animals revolt against Mr Jones and take over the farm. They change its name to "Animal Farm". They decide the farm will now be ruled only by animals, calling the system "animalism". They write seven commandments, with the most important being "All animals are equal". “Four legs good, two legs bad” becomes a popular chant for the sheep. Mr Jones and his friends attack the farm to try to take it back, but in the "Battle of the Cowshed" the animals drive them away. Mr Jones flees and never returns.

Snowball and Napoleon fall out with each other, as they have different ideas for how Animal Farm should be led. Snowball announces plans to build a windmill, but Napoleon disagrees. Napoleon trains nine puppies, who grow into vicious dogs who will serve him. When the dogs are fully grown, he uses them to chase Snowball off the farm. He takes control and rules the farm by himself (as a dictator). Napoleon uses the dogs to kill any animal that does not agree with him, while a pig called Squealer keeps telling the animals that everything is fine and they should support Napoleon.

Napoleon changes his mind and decides to build a windmill, pretending that it was his idea all along. The first windmill they build collapses. Napoleon blames this (and other problems) on Snowball. He claims that Snowball is sneaking around Animal Farm ruining everything. Many animals are killed for "being in contact with Snowball". Napoleon starts working with human beings outside, even though this used to be forbidden. One of them is their neighbour, a farmer called Mr Frederick. He brings in a group of men who invade the farm and destroy the second windmill. The animals fight them off in the "Battle of the Windmill", at great cost.

As the animals build a third windmill, Boxer, their strongest horse, loses his strength because of old age and collapses. Napoleon sends him to be slaughtered, even though Boxer was his friend. The pigs continue to work with humans and start to behave like them, such as living in the farmhouse and walking on two legs. They teach the sheep a new chant: “Four legs good, two legs better”. The commandments are replaced by the words "All animals are equal, but some animals are more equal than others." In the end, other animals watch the pigs talking with a group of humans and decide they cannot tell which is which.

کتاب سبز (انگلیسی: Green Book‎) فیلمی در ژانر کمدی-درام به کارگردانی پیتر فارلی است که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد. این فیلم تور ۱۹۶۰ پیانیست کلاسیک و جاز آمریکایی-جامائیکایی، دان شرلی (ماهرشالا علی) به همراه بانسری اهل نیویورک به نام تونی لیپ (ویگو مورتنسن)، که راننده و محافظ او بود را در جنوب آمریکا به تصویر می‌کشد. نمایش جهانی فیلم با پخش آن در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو در سپتامبر ۲۰۱۸ آغاز شد که فیلم را برنده جایزه انتخاب مردم کرد. فیلم در ۲۱ نوامبر ۲۰۱۸ در آمریکا توسط یونیورسال استودیوز اکران شد. فیلم نقدهای مثبتی دریافت کرده که در آن‌ها بازی علی و مورتنسن مورد ستایش قرار گرفته‌اند. بودجه این فیلم ۲۸٫۹ میلیون دلار بوده‌است.



★★★★★★★★★☆ 9/10

While essentially a roadtrip film, the story focuses on the toys finding their place in the outside world for the first time and it's hard not to draw the analogy between young adults moving out of home. The film captures the feeling of uncertainty but also the new found possibility that leaving a place of comfort entails and it's a joy to see the series mature along with the kids who first watched Toy Story back in 1995.
It is also, undoubtedly, the funniest Toy Story film, largely due to a bevy of hilarious new supporting characters. Forky is a definite highlight while Keanu Reeves steals his scenes as Duke Caboom and Key and Peele bring their expert comedic timing to a pair of carnival-prize plush toys who are attached together by their hands but bounce off each other like rubber balls.
Thanks to a consistently funny script, the film is a blast to watch when it's not making your eyes well up, but either way the film will likely leave you crying. If you're still skeptical about the film, let me just say that, nine years may have passed between sequels, but the series' heart is beating as strong as ever.



★★☆☆☆☆☆☆☆ 2/10
The picture is amazing! Really one of the most beautiful animations I've seen yet. The story however was boring and disappointing, when comparing it to the previous films.
In a previous Toy Story Buzz says: "The important thing is that we stick together". - in Toy Story 4 Buzz loses all his previous personality. He listens to his "conscious?" Seriously? It was funny and very concrete thinking as Buzz often can be at times. But let's not forget who Buzz was in previous films. He began as believing he truly was a space ranger. When he finally comes out of that he realizes he's not a ranger but a toy. When he finally figures out his importance and value in his family of toys, he becomes as loyal and committed to Andy and the rest of the group as Woody is. Together they get rid of Sid, fly to the van, and conquer all sorts of missions in the next movies. Buzz takes the lead in toy story 2 to help track down and save woody. But in Toy story 4 it's like he's a drone. All he can do is listen to his little toy commands. He's straight up clueless in this film. At one point he actually abandons woody at the antique shop when the odds were highly against them, because his push button told him to??? Really? That's not the buzz we know and love!! The buzz we knew almost died with Woody in a furnace! He would go to the ends of the earth for his buddies. They were a team and a family. But not anymore. Now Buzz is a drone with little thoughts for himself anymore. He does whatever his buttons tell him to. "Goodbye Woody, sorry if you die in the antique shop, but my conscious told me to quit". That's all it took? Really? Ok?

Woody was a fearless leader in all three movies. Until this one. Yes he still had a heart of gold. But, he went from Bo Peeps hero and Sharif that she looked up to, to his whipping boy. She straight up tells him at one point that he's essentially stupid and doesn't know what he's doing and needs to get in line and follow her. Really? Woody went from her hero to her little Boy. He literally follows her around apologizing with his tail tucked between his legs. Goodbye Woody, it was nice knowing you... now you're this wimpy cowboy doll who lets all the girls beat the crap out of you and basically tell you, you're worthless - you aren't played with anymore (you stick to the closet while the cowgirl is the new sheriff in town), another doll unapologetically rips your pull string out, because she feels this is the only way to get her own worth - so you just turn over and take the abuse, the love of your life says your basically washed up and need to follow her lead because of how stupid you are. This is not how I imagined Woody going out of the franchise.
If only the Gabby doll would have showed an ounce of remorse for what she did to woody, it would have driven home the sacrifice he made for her to allow her to take his pill string and start a new life of her own. No, the villain takes what she wants and never shows a bit of gratitude to woody.
These new carnival characters feel like they were pulled out of the new pets movie. They had some great comic relief at points, but felt like they were in the wrong movie. They felt really out of place.
The kaboom guy was another completely random and useless character. It felt like he was another insert to try to make people laugh, as though that was his only purpose for the film.

We never get to see bulls eye, Rex, and the rest of the gang. They literally were extras in this film unlike the other three movies.
Forky was a creative spin on things and added some great comedy. But, really the emotional connection to the characters we poorly done in this film. I was literally bored and just waiting for the next thing to happen. I didn't care about the end clips when the credits rolled. This story was so weak.
It was a poor way to say goodbye to our beloved characters. We didn't even really get to say goodbye to most of them, they were hiding in the RV the whole time.
I thought this would be a tear jerker, but I don't really care that Woody is not a part of the gang anymore. They took away all the elements that bonded these characters together in the first place.





Much of “Toy Story 4” is great-ish. The animation is striking, the jokes amusing and the story sweet, though this being Pixar, the tale is also melancholic enough that the whole thing feels deeper than it is. In other words, the movie is exactly what you expect — not more, not less — from an estimably well-oiled machine like Pixar. It seems almost greedy to want something better, less familiar. The fault lies with the studio, which has trained us to expect greatness, partly by making movies as seemingly inimitable as “Inside Out” and “Wall-E.”

Those movies haven’t generated sequels, but serialization in and of itself isn’t the problem with “Toy Story 4.” It’s that this long-running franchise (the first film opened in 1995) already felt over and done by its last installment. In “Toy Story 3” (2010), the boy who owned Woody (gently voiced by Tom Hanks), Buzz Lightyear (Tim Allen) and their colorful playtime cohort, is headed to college and gives his toys to a new child, milestones that seemed to bring the series to a decisive, narratively rounded end.

Never say never in sequel-happy Hollywood; hence this installment, which was directed by Josh Cooley from Andrew Stanton and Stephany Folsom’s script. Woody, Buzz and the rest now live with Bonnie (Madeleine McGraw), who’s nervous about starting kindergarten. Woody, an old-timey cowboy doll with an avuncular persona, decides to help Bonnie by hitching a ride in her backpack. When she returns home, he’s crammed in next to Forky (Tony Hale from “Veep”), a whatsit she made that day from a plastic spork, a pipe cleaner, lopsided googly eyes and trash-bin bits.

The drama first turns on Woody’s crisis of confidence (Bonnie neglects him) and his dealings with Forky, who keeps diving into the nearest wastebasket. (The toys come “alive” only with one another.) Forky in turn opens up a ticklish existential question — is he a toy or trash? — that echoes ideas that reverberate through the series. What is a toy? What is a toy without the love of a child? Forky isn’t a knife, but he minces no words: “Why am I alive?” The same question troubles Woody, who feels at a loss. If Bonnie doesn’t play with him, after all, he isn’t part of her imagination, her being.

There’s charm — and a wistful flashback to more ideal times — during this opening stretch, though the story drags as the movie sleepily comes awake. It jolts into full-on perky once Bonnie’s family goes on a road trip, packing a chest’s worth of toys into an RV. Not long after they motor off, Forky hurtles out of the RV one night. This leap into the (relative) void is darkly suggestive of suicide, an idea that is soon swamped by chatter and bustle as Woody heads off to find Forky and bring him back.

The runaways soon reunite, ambling down the road in a brief buddy movie. There are further separations and the intro of conjoined plush buddies energetically voiced by Keegan-Michael Key and Jordan Peele. There’s also an overdetermined reunion when Woody meets an old friend, Bo Peep (Annie Potts), a porcelain figurine who used to live on a lamp, but has moved on. At last, the story shifts to the antique store that becomes the backdrop for pure dazzle. There, amid shadows and detritus, a handful of delectably creepy collectibles, most notably an old talking doll and her servile ventriloquist dummies, thrust “Toy Story 4” into a visually and tonally richer register.


Little shop of terrors: Gabby Gabby (Christina Hendricks) with one of her ventriloquist dummies and Woody.

In the almost quarter of a century since this series began, Pixar’s animation has grown more complex and its worlds more lifelike. There’s a real wow factor to the studio’s renderings, to the graphical details and spatial dimensionality that persuasively suggest quotidian existence and our own chairs, floors and trees. This photorealist quality can make you wonder what you’re looking at. (In digital cinema, life and animation blur.) At times, there’s something deeper here, too, as when the visuals suggest textures that you can almost feel in your fingertips, a sense of touch that awakens memories of the smooth plastic and nubby cloth of your own favorite childhood playthings.

Pixar figured out long ago that toys can be portals into childhood, assembly-line madeleines. But once you’ve crossed over to that enchanted place where your misty memories mingle with the images flickering onscreen, something needs to keep you tethered. In the first three movies, that hook was the relationships among the toys and their bonds with the child, who grew as the series did. Bonnie and her world — with its sniffles, scrupulous verisimilitude and psychological shallows — are too bland to be interesting. So it’s a relief when Woody and Forky meet Gabby Gabby (dexterously voiced by Christina Hendricks), the antique store’s unloved doll and, briefly, its tiny mistress of terror.

Once Bonnie’s world gives way to Gabby’s the movie gets its groove on, turning into a labyrinthine haunted house with ominous corners, scarily frozen smiles, zigzagging Tom-and-Jerry choreography and perilously teetering stuff. Gabby also takes Forky hostage, a turn that creates tension and leads to a rescue mission and a dynamic that evokes Hale’s tenure on “Veep.” It’s almost over before it starts. Yet even after the sun and narrative order re-emerge it’s hard to really shake Gabby Gabby. With her otherworldly eyes and volatility, she is at once a scary doppelgänger for Bonnie and a startlingly honest comment on childhood as a dark well of impossible need.

Toy Story 4

Rated G. Running time: 1 hour 40 minutes.

After a hesitant start, the gang gets into top gear on a road trip that showcases the studio’s visual wizardry and narrative skill

By Mark Kermode  ★★★★☆ 4/5


Last year, I wrote about my (unfounded) fears that Mary Poppins Returns might trample the memory of a movie I fell in love with as a child. I felt a similar anxiety about Toy Story 4, after arguing that the first three movies formed cinema’s first “note-perfect trilogy”. Despite being in my early 30s when Toy Story came out, I feel like I’ve spent a lifetime with its characters, not least because they’ve been with me throughout my children’s lives. The finale of 2010’s Toy Story 3, with its echoes of the last chapter of The House at Pooh Corner, just seemed so… final; a sublime evocation of the bittersweet sorrow of growing up that probably meant more to adults than children.

What could another instalment possibly add? Did we really need to know what happened next? For the first movement of Toy Story 4, I found myself concluding that the disheartening answer was “probably not”. Woody and Buzz et al are still wonderful creations, and time spent in their company is rarely wasted. But riffs about new owner Bonnie starting kindergarten and once-favoured toys getting left in the cupboard smack of old ground being retrodden.

This instalment focuses on the abstract issue of what it means to be alive

Things pick up when Bonnie makes a new friend – literally. Fashioned from a disposable food utensil and some pipe cleaners, Forky (voiced with nervous gusto by Tony Hale) raises existential questions about the toys’ consciousness that I had previously brushed aside under the umbrella of “imagination”. Made from bits and bobs (rather than fashioned in a factory), Forky thinks he’s “trash”, and wants nothing more than to escape to the safe oblivion of the waste bin. Like the doomed Magrathean sperm whale conjured up by the infinite improbability drive in The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy, he has been granted the absurdist gift of life, whether he likes it or not.

However, it’s not until that hoariest of narrative devices – the “family road trip” – brings Woody into contact with an old acquaintance that Toy Story 4 really finds its spark of life. Part of a bedside lamp that previously graced Andy’s sister’s bedroom, Bo Peep was an incidental character who became an absence after being given away to a new owner, foreshadowing the fate of more familiar players. Now she’s back, having reinvented herself as an ass-kicking renegade, striking out with a ragtag band of lost toys. With her return, Toy Story 4 finds its mojo, and discovers the secret of its own existence…

Along with the rebirth of Bo Peep (to whom Annie Potts lends real oomph), this latest instalment also introduces a swath of new characters, most notably mustachioed motorbiker Duke Caboom. Voiced in wonderfully dorky tones by Keanu Reeves, Duke is painfully unable to perform any of the daredevil jumps depicted in his TV commercial, something that will strike a chord with anyone who owned an Evel Knievel stunt cycle toy in the 1970s. Then there’s Gabby Gabby (Christina Hendricks), a scary-smiley pullstring doll with a defective voice box who has never known love, and her army of ventriloquist dummies who look like escapees from the 1945 British horror portmanteau Dead of Night. All come together in the deliciously creepy confines of the Second Chance Antiques Store.

And therein, I think, lies the true heart of Toy Story 4. Whereas the previous movies, for all their playful fantasy, were ultimately about very human separation anxiety, this latest instalment focuses more specifically on the abstract issue of what it means to be “alive” – sentient, yet obsolete – and to take control of your own destiny. For the first time (it seems to me), the story really is about toys per se, rather than about children or their parents.

Of course, none of this occurred to me while I was actually watching the film, which (once it found its feet) had me laughing and crying like a child again. The visuals are as astonishing as we have come to expect from Pixar; slapstick gags land with choreographed precision, heartstrings are tugged with practised ease, and dark clouds hover just close enough to remind us all how much we love the light.

As the houselights came up (tip: stay to the very end), I was left with a sense of relief that a treasured memory had not been trashed. And now, I’d like it to stop, before anyone gets hurt.

...مطالب پیشنهادی...

نقد های فارسی

نقد انیمیشن Klaus - کلاوس

انیمیشن کلاوس محصول ۲۰۱۹ اسپانیا نه‌ تنها یکی از بهترین انیمیشن‌های امسال است بلکه با شایستگی در رده‌ی بهترین آثار ساخته شده با موضوع کریسمس قرار می‌گیرد.


داستان شکل‌گیری بابانوئل بهانه‌ای برای خلق چالش‌های بزرگ‌تر است

داستان در مورد جاسپر یوهانسون پسر بی‌مسئولیت و راحت‌طلب مالک یک شرکت پستی است که به اجبار پدرش و تهدید محرومیت از ارث خانوادگی مجبور می‌شود به اداره‌ی پست جزیره‌ای به‌اسم اسمیرنزبرگ در نزدیکی قطب شمال برود و رکورد ارسال شش‌هزار نامه را در یک‌سال ثبت کند. اما شرایط از چیزی‌که به‌نظر می‌رسد سخت‌تر است. ماجرا در این بعد داستانی کمی تکراری و مشابه سرنوشت شخصیت کوزکو در انیمیشن The Emperor's New Groove (زندگی جدید امپراطور) به‌نظر می‌رسد. ورود جاسپر به جزیره با آن نمای مه‌آلود و فضای خاکستری با اتفاقات جالب و ابهام‌های زیادی در مورد شرایط خاص آن‌جا همراه است، به‌طوری‌که احتمالا حتی قبل از عادت‌کردن به گرافیک ناآشنای انیمیشن، جذب ماجرای پیش‌رو می‌شوید. فضای خشن و تاحدودی ترسناک ابتدایی انیمیشن تعادل خوبی با کمدی اتفاقات و طنز نهفته در اجزای آن به‌وجود آورده است و گیرایی فیلم را با یک موقعیت‌سازی حساب‌شده و جذاب تثبت می‌کند؛ هرج و مرجی که در همان شروع با وقفه‌های کوتاه و بلندی همراه می‌شود و با ضربه‌های پی‌درپی، قهرمان اصلی داستان را در مرز دیوانگی و تسلیم متوقف می‌کند. طبق انتظار جرقه‌ای زده می‌شود اما نکته‌ی مهم این‌جا است که چگونه انفجار نهایی منجر به خلق تابلویی جذاب، احساسی و تفکربرانگیز می‌شود.


کلاوس با شمایل به‌روز خود، هم ریشه‌های این باور سنتی را حفظ می‌کند و هم با وجود تعریف دلایل قابل‌لمس در شکل‌گیری داستان کلاسیک بابانوئل از فانتزی بودن فاصله نمی‌گیرد. طبیعتا این فیلم دریچه‌ی ورود به دنیای کودکان و نگاه آن‌ها به مسائل را مرزبندی نمی‌کند، در نگاه بچه‌ها بابانوئل همان ویژگی‌های جادویی خود را نشان می‌دهد؛ کشیدن یک نقاشی و فرستادن نامه، حتی با وجود روشی که کلاوس نشان می‌دهد بازهم راهی برای رسیدن به خواسته‌های ظریف و صادقانه‌ی آن‌ها است. اما در این‌بین بزرگترها هم که سرخوش از دیدن انیمیشنی درباره‌ی چگونگی شکل‌گیری یک آیین قدیمی هستند ناگهان غافل‌گیر می‌شوند و خود را رهاشده در یک نزاع ملموس تاریخی (هرچند تخیلی ولی پر از نمونه‌های مکتوب و عینی در واقعیت) پیدا می‌کنند که گویای فلسفه‌ی شکل‌گیری خیلی از مشکلات اجتماعی انسان‌ها است. یکی از بخش‌های تأثیرگذار ماجرا هم همین‌جا شکل می‌گیرد و تلنگر محکمی را وسط داستان کریسمسی انیمیشن وارد می‌کند. این همان بخشی است که ناگهان حساب کار کلاوس را از سایر انیمیشن‌های کلاسیک هم‌خانواده‌اش جدا می‌کند. حالا تمام شرایطی که با ورود جاسپر به جزیره از نظر گذرانده‌ایم رنگ و بوی تازه‌ای به خود می‌گیرد؛ ناقوسی که محل آن بی‌شباهت به پایه‌ی طناب دار نیست و تبدیل به صدای نفرت شده است، نزاع پوچی که امید می‌کُشد و بذر کینه می‌کارد، مدرسه‌ای که تغییر کاربری داده و رنگ و بوی دیگری به خود گرفته و طروات از آن‌جا و معلمش رخت بسته است، کودکانی که از مسیر علم و آگاهی بازمانده‌اند و راهی غیراز تکرار اشتباهات نسل‌های قبل از خود پیش‌روی‌شان نیست. این تم اضافه شده به داستان موفق از آب درآمده است و توالی ماجرای متفاوت شخصیت‌ها را هم به‌خوبی حفظ می‌کند.


کلاوس با طنز ظریف و گزنده‌ی خود مفاهیم اجتماعی ملموس و قابل‌تاملی به بافت کلاسیک و همگن خود اضافه کرده است

درست در جایی‌که همه‌چیز حتی روابط بین مردم درحد نزدیک‌ترین نقطه به انجماد کامل قرار دارد، طنز گزنده‌ی وقایع خودنمایی می‌کند. حالا ترکیب پیرمردی که خانواده‌ی مورد نظرش شکل نگرفته و پسر بی‌خیالی که انگیزه‌اش تکیه‌ی مجدد به دارایی پدرش است باید تاثیری بزرگ در یک جامعه‌ی به‌ظاهر متمدن و نسل‌های بعداز آن ایجاد کند، برخوردی که کم‌کم تبدیل به نمادی غیرمنتظره اما زندگی‌بخش می‌شود. در ادامه معلوم شدن داستان گذشته‌ی کلاوس و انبار اسباب‌بازی‌ها بخش احساسی دیگر فیلم را رقم می‌زند و تقابل خوبی بین انگیزه‌های متفاوت او و جاسپر ایجاد می‌کند. دستاورد کلاوس در ساخت ترکیبی همگن از این مفاهیم قابل‌احترام و تحسین‌برانگیز است و این انیمیشن را به‌اندازه‌ی همان نقاشی کودکانه و نسیم روح‌بخش بین درختانِ لانه‌های چوبی پرندگان تأثیرگذار می‌کند.


کمدی بامزه و گیرای داستان همراهی خوبی با شخصیت‌ها و جبهه‌های مخالف جزیره ایجاد کرده، همچنین ارتباط جاسپر با بچه‌ها که موقعیت‌های خنده‌داری را مثل بخش‌هایی که با موسیقی خوش‌ریتم زمینه درحال پیشبرد اهدافش است خلق می‌کند، البته بهترین تعامل بین جاسپر با دختربچه‌ای است که به زبانی غریبه (سامی) صحبت می‌کند و این ارتباط به‌یکی از بخش‌های مثبت فیلم تبدیل می‌شود. همان‌طور که فضای اسمیرنزبرگ به‌تدریج از رنگ‌های کدر و بی‌روح به سمت رنگ‌های شاد و زنده پیش می‌رود، این نمایش هوشمندانه‌ی تغییر زندگی مردم (که درنهایت به تغییر جایگاه و کاربرد ناقوس اول فیلم هم منجر می‌شود) حس خوشایندی به قالب فیلم تزریق می‌کند و درنهایت هم به‌زیبایی تلخی لحظه‌های عاطفی آن‌را به شور زندگی پیوند می‌زند تا بعد از پایان‌بندی انیمیشن هم درگیر حس متضاد حاصل از آن باشیم.


کلاوس به جایگاهی می‌رسد که سایر آثار مشابه اخیرش برای رسیدن به‌آن ضعف دارند

ایجاز و سادگی گرافیک و طراحی‌های انیمیشن کلاوس با تمرکز بیشتر بر اصل نماها با پوشش روایتی خوبی همراه شده است و فرم جذابی دارد، ولی این سادگی در بعضی بخش‌ها به‌خاطر سبک منحصربه‌فرد تصویری آن شبیه‌به نمونه‌های خام و بدون رتوش انیمیشن‌های کامپیوتری به‌نظر می‌رسد، این برای انیمیشنی که قصد دارد به استاندارد جدیدی در سبک دوبعدی سنتی برسد و آن‌را برای نسل جدید احیا کند نشان‌دهنده‌ی مسیری ادامه‌دار برای رسیدن به بلوغ و شکوفایی بیشتر است؛ همان‌طور که طراحی سه‌بعدی به‌تدریج به پختگی و کمال رسید. اما در این‌راه نباید فراموش کنیم که کلاوس با بودجه‌ی ۴۰ میلیون دلاری دست به کاری زده است که پیش‌از این رابرت زمکیس با ساخت انیمیشن دیجیتالی سه‌بعدی A Christmas Carol (سرود کریسمس) در سال ۲۰۰۹ با بوجه‌ای ۲۰۰ میلیونی نتوانست انجام بدهد و فقط یک دستاورد تکنیکی توخالی را ترویج کرد. اثر زمکیس که براساس داستان سرود کریسمس چارلز دیکنر و به‌نوعی بازسازی انیمیشن کلاسیک دیزنی بود نه‌فقط ریشه‌های داستان قدیمی خودش را فراموش کرد بلکه در ساخت یک اثر الهام‌بخش، درحالی‌که سعی در به‌رخ‌کشیدن سبک موشن‌کپچرِ درلحظه‌جذابِ خودش داشت، شکست خورد. درشرایطی‌که سایر اقتباس‌های انیمیشنی اخیر از کریسمس هم برای ارتباط بین حال و هوای آثار ماندگار کلاسیک و المان‌های داستانی مدرن دچار ضعف هستند، پابلوس با ساخت انیمیشنی که هم به اصالت‌های داستان پرتکرارش وفادار است و هم در دل خود حرف‌های بزرگ‌تری برای گفتن دارد به مثال ارزشمندی در بین هم‌رده‌های خود تبدیل می‌شود که از دودکش باریک آثار هالیوودی عبور کرده و هدیه‌ای موردانتظار را بی‌سروصدا به مخاطب خود بخشیده است.


 در روزگاری که ساخت انیمیشن سنتی دوبعدی برای مخاطب سینما گیرایی لازم را به‌وجود نمی‌آورد و از دید استودیوهای بزرگ ریسکی بدون‌بازده محسوب می‌شود تا به ایده‌ی اولیه‌ی جذابی مثل انیمیشن کلاوس دست رد زده شود، باید ممنون افرادی مثل سرجیو پابلوس و البته نتفلیکس بود که با نگاهی تازه و سیاستی متفاوت جان تازه‌ای به این عرصه بخشیده‌اند تا شاید انیمیشن سنتی به جایگاه شایسته‌ی خود بازگردد. سرجیو پابلوس با Klaus ضمن ساخت یک انیمیشن کم‌نقص و شایسته‌ی تقدیر (همچنین یکی از بهترین انیمیشن‌های غیرپیکساری که کد A113 در آن به‌چشم می‌خورد) با برداشتن قدمی محکم در فهرست کارگردان‌هایی قرار می‌گیرد که با اولین ساخته‌ی خود به افراد موردانتظار دنیای هنر هفتم تبدیل می‌شوند.


نویسنده: مرتضی صوفی
منبع: زومجی

نقد انیمیشن Klaus – داستان ریشه بابانوئل


انیمیشن Klaus یک اثر از استودیو اسپانیایی که توسط Sergio Pablos Animation Studios ساخته شده و همانطور که از نام این استودیو مشخص است، سرجیو پابلوس رییس آن است؛ مردی که سری «من نفرت انگیز» و «مینیون‌ها» را برای دوستداران سینما و انیمیشن به ارمغان آورده است. سرجیو پابلوس داستان و تهیه کنندگی و کارگردانی این اثر را بر عهده داشته و یک تنه تبدیل به ارتشی شده که پشت انیمیشن Klaus قرار دارد و خوشبختانه در میدان نبرد هم پیروز و سربلند می‌شود.

انیمیشن Klaus اولین اثر تمام انیمیشنی انحصاری ساخته شده برای نتفلیکس به حساب می‌آید و گام‌های موفقیت را یکبار دیگر برای این VOD بین‌المللی مشهور برمی‌دارد. نتفلیکس حالا ذره ذره تبدیل به غولی می‌شود که پا به پای سالن‌های سینما و استودیوهای مشهور سینمایی پیش می‌رود و دیگر نمی‌توان منکر تاثیر آن و دیگر بازیگران این حوزه در صنعت سینما شد. آثار شاخصی که نتفلیکس در سریال و انیمیشن و فیلم تولید کرده، گواه این ادعا هستند و حضور چندین اثر ساخته شده توسط این شرکت در جوایز سینمایی امسال نیز تاکید دوباره‌ای بر صحت این ادعاست.


نقد انیمیشن Klaus


سرجیو پابلوس که تا امروز بیشتر در زمینه داستان و فیلمنامه انیمیشن‌ها نقش داشته، برای اولین بار سکان کارگردانی را بر عهده گرفته و در این کار سنگ تمام گذاشته و یک اثر تماما شخصی با امضای خود خلق کرده است. پابلوس که چند سالی بود در روند ساخت انیمیشن جدیدی نقش مستقیمی نداشت، حالا با انیمیشن Klaus ثابت می‌کند که یک فرد آينده‌دار در صنعت انیمیشن جهان است و ظهور یک نابغه در این حوزه را شاهد هستیم. کار جدید پابلوس داستان تکراری بابانوئل، همان پیرمرد قصه کودکان غربی است که کریسمس برای آنها کادو می‌آورد اما این قصه در اینجا، روایت جدید و نویی دارد.

زاویه جدید داستان انیمیشن Klaus به ماجرای بابانوئل باعث جذابیت و تمایز آن با دیگر آثار همرده کریسمسی خود شده؛ فیلمسازی به جای آنکه خلاقیت خود را به این موضوع برگرداند که درباره شخصیت‌های حول بابانوئل قصه‌ای تعریف کند و یا این کاراکتر افسانه‌ای را به دوران‌ها و مکان‌های عجیب و غریب ببرد؛ به ریشه‌های قصه این شخصیت پرداخته است. در واقع انیمیشن Klaus روایتگر اولین بابانوئل تاریخ است و این باور را القا می‌کند که بابانوئل تقریبا صد سال پیش و در سرزمینی خیالی در نزدیکی قطب شمال به وجود آمده است.


نقد انیمیشن Klaus


داستان از یک شخصیت نازپرورده به اسم جسپر آغاز می‌شود (شباهت خلق و خوی این شخصیت به امپراتور کوزکو انیمیشن عادت جدید امپراتور کاملا پیداست!) که با پارتی بازی پدر خود در اداره پست کار می‌کند ولی به صرف آقازاده بودنش، کارها را درست پیش نمی‌برد. جسپر اما توسط پدرش تنبیه می‌شود و به یک سرزمین شمالی تبعید می‌شود؛ جایی که هیچ‌کس نتوانسته در اداره پست آن دوام بیاورد. جسپر علی رغم میل باطنی خود به این سرزمین می‌رود و با یک جمعیت قلیل ولی نسبتا دیوانه روبرو می‌شود. جمعیت شهر اسمینبرگ سالیان سال است که با یکدیگر دعوا و نزاع دارند و نسبت به همدیگر یک کینه شتری عمیقی دارند که سرمنشا آن نیز برای خودشان نامشخص است؛ آنها صرفا با یکدیگر بد هستند و به قصد کشت همدیگر را می‌زنند.

جسپر که باید حداقل ۶۰۰۰ هزار نامه را پست کند تا ماموریت محول شده از سمت پدرش به خودش را به اتمام برساند، در جایی گیر می‌افتد که هیچکس تا حالا نامه ننوشته و اصلا کسی سواد نوشتن ندارد که بخواهد نامه‌نگاری کند. معلمی هم که از سمت وزارت آموزش پرورش به این سرزمین فرستاده شده (چند سال قبل از جسپر) از سر ناامیدی یک ماهی فروشی باز کرده و می‌خواهد پول‌هایش را جمع کند و بزند به چاک. در این میان جسپر باید فکری کند تا بتواند نامه‌نگاری را در بین بچه‌ها رواج بدهد و آشنایی او با یک نجار پیر که اسباب بازی درست می‌کند ولی برای ساخته‌هایش هیچ مخاطبی ندارد؛ جرقه‌ای در ذهنش ایجاد می‌کند…


نقد انیمیشن Klaus


انیمیشن Klaus به دنبال احیا کردن سبک دو بعدی در انیمیشن‌ها بوده و توانسته از منظر فنی این کار را به نحو احسن انجام دهد و از حیث هنری نیز چشم‌نوازی را به مرحله بی‌نظیری برساند. کلاوس در یک سرزمین تاریک و برفی روایت می‌شود و از این حیث فیلمساز توانسته اتمسفر حاکم در این سرزمین را به خوبی در قاب تصاویر و نقاشی‌های کار نشان دهد و فضای اسمینبرگ را به درستی دربیاورد. ذره ذره تغییراتی که این شهر پیدا می‌کند به مخاطب نشان داده شده و شور و نشاطی که زیرپوستی قرار است وارد شریان‌های شهر و مردمش شود، به وسیله رنگ‌پردازی‌های مناسب به مخاطب القا می‌شود. مساله نورپردازی در اینجا به شدت زیبا کار شده و به زیبایی نشان داده می‌شود و تیم سازنده برای در آوردن این نورپردازی زحمات زیادی محتمل شده تا از دل یک اثر دو بعدی، نورهایی شبیه به آثار سه بعدی خروجی پیدا کند.

طراحی کاراکترها نیز بی‌نظیر است و این موضوع به تبحر و تجربه سرجیو پابلوس در این زمینه بازمی‌گردد چرا که او سالیان سال در صنعت انیمیشن به طراحی کاراکتر مشغول بوده و حالا توانسته در انیمیشن Klaus یک بابانوئل و دستیار منحصر به فرد را به تصویر بکشد. مدلی که او برای شخصیت‌های خود برگزیده و البسه‌ای که تن آنها کرده کاملا با حال و هوای دوبعدی و سنتی‌مانند انیمیشن همخوانی دارد و شخصیت‌ها، حتی ریزترین و جزیی‌ترین آنها، دوست داشتنی از آب در آمده‌اند.

داستان و فیلمنامه انیمیشن Klaus طنز ظریفی در خود دارد و این موضوع کمک کرده تا این اثر تبدیل به یک عنوان کسل کننده نشود. شوخی‌ها درست و به‌اندازه صورت می‌گیرد و طنز کلامی و غیرکلامی در کنار هم همگونی خاصی را پدید آورده است. در پس تمامی صحنه‌های کمدی انیمیشن، یک نوع کمدی سیاه نیز وجود دارد که ارزش کار را دو چندان می‌کند و آن را تبدیل به اثری برای همه سنین و نه فقط قشر کودکان می‌سازد. دشمنی دو قبیله با یکدیگر تنها نقطه کوچکی از این نقاط تاریک در انیمیشن است و زمانی که پیشینه پیرمرد نجار یا همان نوئل به تصویر کشیده می‌شود، غم و اندوه بر قصه مستولی می‌شود. گاهی شادی و گاهی غم در انیمیشن Klaus جایگاه مناسبی دارد.


نقد انیمیشن Klaus


انیمیشن Klaus با پیشروی داستان نه تنها از تک و تو نمی‌افتد بلکه جذاب‌تر می‌شود. با اینکه در اواخر انیمیشن عناصر کلیشه‌ای کمی تا قسمتی در طول داستان ظاهر می‌شوند ولیکن پایان‌بندی فوق‌العاده احساسی داستان هر بیننده‌ای را، چه غربی و چه شرقی، درگیر خود می‌کند. بابانوئل در اینجا متعلق به قصه‌های کودکان مسیحی نیست و به تمامی بچه‌های جهان تعلق دارد و بی حد و مرزی یک قصه کریسمسی تا به این حد، کار شاهکاری بوده که تیم سازنده از پس آن برآمده‌اند.


نقد انیمیشن Klaus


رئال بودن این اثر انیمیشن کریسمسی، شاید برای اولین بار باشد که در تاریخ رخ می‌دهد، در واقع اصولا حضور یک بابانوئل در یک اثر سینمایی با این حجم از رئال بودن کم‌نظیر بوده و قصه‌ای که کارگردان و فیلمنامه‌نویس روایت می‌کند تا حد زیادی با علق و منطق جور در می‌آید. او افسانه بابانوئل را تبدیل به قصه واقعی یک پیرمرد خیر و دوست داشتنی کرده و با دستکاری در افسانه‌های پیرامون بابانوئل و همسرش، یک قصه اوریجنال و اصلی خلق کرده که حرفی برای گفتن دارد و یک اثر تکراری نیست.


نویسنده: آرش پارساپور ۱۹ دی ۱۳۹۸

منبع: https://vigiato.net/p/64946

0 0 votes
رأی دهی به مقاله
مشترک شدن
به من اطلاع بده
0 نظرات
Inline Feedbacks
View all comments
نظرت چی بود؟ :)x